Keerzijde van de medaille

Afgelopen jaar werd vooral de nadruk gelegd op het administratieve gedeelte van alleen te kunnen gaan wonen. B.v.: Welke mogelijkheden er voor mij van toepassing waren en hoe ik de aanvraag moest indienen.
Eerlijk moet ik bekennen dat het administratieve gedeelte van dit project me veel lichter weegt dan het mentale gedeelte. Vlamingen staan zoveel meer open voor mensen met een handicap en hun projecten. De overheid voorziet hen ook een tal van subsidies om de wensen te kunnen verwezenlijken. 
Het is niet meer "raar" dat een gehandicapte persoon alleen wenst te wonen. Ze vinden de keuze niet alleen moedig, maar staan ook volkomen achter hun beslissing.
Helaas is dit in mijn eigen huis weinig te merken. Hun morele steun niet krijgen is één ding. Maar wat mij nog dieper kwetst is het feit dat ze me beschouwen als iemand die niet in staat is om voor zichzelf te zorggen en plannen over de toekomst te maken. Kortom, in hun ogen ben ik beter af in een tehuis.
De mentale strijd om zelfstandig te kunnen leven is hard en bitter! Ik had toch wat meer begrip verwacht... Morgen is weer een nieuwe dag, maar vandaag ben ik afgepeigerd, moedeloos en teleurgesteld...


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...