De dag erna

Gisteren heb ik dus een hele lading van negatieve commentaren moeten inslikken. Mijn project is zogezegd gedoemd om te falen. Waarom zou men er investeren als je toch na een paar jaar naar het tehuis moet gaan? 
Het was al een tijdje aan de gang. Eigenlijk heb ik heel mijn leven het moeten aanhoren. Je kan niet stappen en hebt veel ondersteuning nodig? Dan ga je gewoon naar een tehuis. 
Het hele gebeuren verwerkt men niet op één twee drie... Mijn tranen van verdriet waren net droog en er kwam al iemand binnen om de naaimachine even te gebruiken. Heel vrolijk, doendend als of het nooit heeft plaatsgenomen. Net alsof het een dag was als geen ander.
Het is ongelofelijk hoe iemand zo snel iets vergeten kan, terwijl ikzelf alles nog niet heb kunnen verwerken. Zoals Debbie D.S. het al zei: "Je verwacht zoiets van mensen een beetje verder weg van je. Mensen die het zogezegd goed bedoelen. Maar het is verschrikkelijker om het van de familie te horen."
Twijfelen doe ik niet, moest ik die impressie geven. En ik heb ook niet de intensie om op te geven! Er werd zoveel energie gestoken in het project. Tijd en energie van niet alleen mezelf, maar ook van de mentors rondom me. Waarvoor ik hen erg dankbaar ben!
En de familie? Tja, ik denk dat de enige neutrale oplossing is hen op de achtergrond te houden. M.a.w. hen beschouwen als "mensen die een beetje verder van je zijn..." zeker? Hoe cru het al mag klinken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...